Over Beeldende Kunst » recensie

Moderne kunst uit Parijs

Judith Faber — Fri, 09 Dec 2011 09:45:35 +0000

In het Gemeentemuseum in Den Haag zijn dit najaar een veertigtal kunstwerken uit het Centre de Pompidu uit Parijs te bezichtigen. In de tentoonstelling ‘Parijs – Stad van moderne kunst 1900-1960′ zijn beroemde meesterwerken van onder anderen Kandisky, Picasso, Matisse, Giacometti, Braque en Delaunay te zien.
Parijs was in de eerste helft van de twintigste eeuw het kloppend hart van de moderne kunst voor kunstenaars uit de hele wereld. Allemaal vertrokken ze voor onbepaalde periode naar deze bruisende stad om er te wonen, te werken en gelijkgestemde zielen te ontmoeten. Het was de plek van vernieuwing en artistieke vrijheid. Deze tentoonstelling wil dat laten zien, met werken uit het Centre Pompidou als ruggengraat en aangevuld met werken uit de Haagse collectie.
De tentoonstelling kun je op twee manieren bekijken: kleur en van vorm naar concept. Deze tweede route komt niet goed uit de verf, met name omdat de zaal met werken uit de jaren ’60 niet het eindpunt is van de route. Er is meer lijn te herkennen in de route waarin je de kleur volgt.
Het blijft een matte en rommelige tentoonstelling. Zelfs binnen de zalen is de samenhang soms ver te zoeken. Veel van de kunstwerken zijn mooie werken, maar ze weten je niet te pakken. Misschien omdat de echt krachtige werken van deze kunstenaars ontbreken. Het is jammer dat de topstukken van Mondriaan beneden in het museum hangen. Daardoor treedt er een soort nivellerend effect.
Er zijn wel een aantal kunstwerken van de minder bekende namen die opvallen, bijvoorbeeld Raymond Hains. Het onstuimige karakter van zijn schilderijen intrigeert en roept een associatie op met Jackson Pollock. Zo zonder echte uitschieters krijgen de onbekendere kunstwerken de kans zich te bewijzen. Er zijn zeker juweeltjes te zien, maar de tentoonstelling als geheel wil maar niet bruisen. En dat deed Parijs ongetwijfeld zelf wel in die periode.

Art Amsterdam 2011

Rob Vermeulen — Tue, 17 May 2011 07:25:52 +0000

Hoe kun je kiezen waarover te schrijven als er zoveel moois te zien is. Het maken van esthetisch, vakkundig gemaakt werk mag alweer een poosje en op Art Amsterdam 2011 zijn schilderijen en tekeningen dan ook heel sterk vertegenwoordigd. Hoewel vaak doodverklaard is dit medium gelukkig niet kapot te krijgen en blijkt het eind van de mogelijkheden nog steeds niet bereikt. Op de beurs is daarbij ook veel abstract werk te bewonderen.
Hoe springlevend het schilderen kan zijn wordt bewezen in het werk van Michiel van der Zanden. Hij ontwierp de stand voor Heden, kunst van nu. Dit ontwerp is gebaseerd op zijn schilderij Background dat aan de buitenwand van de stand hing. Background verraadt door de gebruikte beeldtaal zijn fascinatie voor games. Het doek is gebaseerd op een reconstructie in een 3D computerprogramma van het Noord-Brabants Museum in ’s Hertogenbosch. De stand zelf is een ruimtelijke, deels geschilderde vertaling van het schilderij waarbinnen dan weer plaats is voor andere schilderijen van de kunstenaar. Het geheel wordt een soort raamvertelling in een schilderwerk waarmee de grenzen tussen plat vlak, ruimte en virtuele werkelijkheid worden afgetast.
Op de stand van Gallery Skape uit Seoul zijn de schilderijen van Jung Jungyeob aangrijpend. Van deze kunstenares was werk te zien waarop met duizenden gedetailleerd geschilderde rode en mung bonen bijna abstract werk ontstaat. Een landschap waarbij de bodem bestaat uit rode bonen deed denken aan de keramische zonnebloempitten van Ai Weiwei in het Tate Modern in Londen. De rode boon die in Korea als p’at wordt uitgesproken klinkt alsof iemand iets uitspuugt dat vast zit. Verder refereert een rode stip die op het voorhoofd van een kind wordt gezet, om onheil af te weren aan dit basisvoedsel. Voor de kunstenares stolt de enorme hoeveelheid tijd die gaat zitten in het schilderen van al die duizenden bonen in het resultaat.
Voor het creëren van ruimtelijk werk gebruikt Erik van Straaten 3D print technieken, waarmee hij bizarre sculpturen maakt die werden getoond bij Galerie Majke Husstege. In zijn werk botst mooi met afstotelijk, waar je op gewezen werd door de reactie van een kind op het werk Groomer. De intuïtieve reactie op het kunstwerk was “vies!!” en bij nadere bestudering bleek dat Groomer’s haar uit blote vrouwen bestond. Bij dezelfde exposant riep een ander kind met verwondering: “Mamma, kijk! Die mevrouw heeft allemaal stokken uit haar billen!!” Het ging over het beeld van Elisabet Stienstra getiteld Virgin of Light. Een eikenhouten beeld van een jonge maagd opent haar schaamlippen. Gouden stralen levenbrengend licht schijnen van daaruit de wereld in. Is het een hedendaags heiligenbeeld dat refereert aan de door het Christendom geassimileerde Keltische Sheela Na Gigs? Maakt de vrouwelijke oerkracht zich er via dit beeld weer van los?
Dit soort interpretaties stroken vaak niet met de bedoeling van de kunstenaar, maar dat het de eigen verbeelding prikkelt is wel het mooie van kunst.

Kijk op de website van de auteur van dit artikel.

Het activistische werk van Mel Chin

Rob Vermeulen — Fri, 19 Nov 2010 08:43:24 +0000

Afgelopen zondag gaf Mel Chin (1951) een enerverende lezing in Het Domein. De bevlogen en politiek geëngageerde kunstenaar uit Houston -Texas- legt al jaren de vinger op zere plekken in de westerse samenleving die zich aan hem opdringen. In zijn kunst zit Chin de grote vraagstukken van zijn tijd dicht op de huid. Hij schept een arena waarin eigentijdse sociaal-maatschappelijke en (geo)politieke thema’s gekoppeld worden aan ideeën uit andere vakgebieden en creëert daarmee participatie en andere vormen van betrokkenheid.
De dag voorafgaand aan de lezing ontving Mel Chin de Fritschy Stadscultuurprijs 2010. Een jaarlijkse prijs die sinds 2003 uit het legaat van vertaler en Polyglot Gerard Fritschy door de stichting Museum en expositie Geleen (Stichting MEG) in Sittard-Geleen wordt uitgereikt aan kunstenaars die vorm geven aan culturele diversiteit, die het wereldburgerschap tot onderwerp van hun kunst maken of bruggen slaan tussen culturen.
Mel Chin voldoet in mijn beleving aan al deze kenmerken. De erkenning van deze kunstenaar in Europa zou achter blijven bij die in Amerika, maar als voldoende bezoekers de indrukwekkende tentoonstelling in Het Domein bezoeken kan daarvoor in Sittard zeker een zaadje geplant zijn. De expositie is nog te bezichtigen tot 12 december 2010.
Zonder uitleg zijn de werken al sterk. In de performanceachtige lezing en aansluitende rondleiding door de expositie met Mel Chin wordt de reikwijdte van zijn maatschappelijk betrokkenheid en de zorgvuldigheid in de uitvoering van zijn ideeën pas echt duidelijk. Gelukkig is er via internet voldoende materiaal beschikbaar waarin hij zelf beter uitlegt dan ik in het korte bestek van dit artikel zou kunnen. Een mooie link waarin hij een in de tentoonstelling aanwezig werk ‘Render’ beschrijft is bijvoorbeeld: te zien op Youtube.
Een voorbeeld waarin zijn kunst vooral activistisch wordt is operation Paydirt. Na de overstromingen in New Orleans als gevolg van de orkaan Katrina, onderzocht hij de mogelijkheden om hulp te bieden. Toen bleek echter dat er een ouder probleem speelde. In veel Amerikaanse steden is als gevolg van jarenlange uitstoot van uitlaatgassen van loodhoudende brandstoffen en gebruik van loodhoudende verf de bodem verontreinigd met hoge concentraties lood. Er blijkt een correlatie te bestaan tussen de vervuiling en leerproblemen, jeugdcriminaliteit en geweldsmisdrijven. Door een behandeling met calciumfosfaat en het afdekken met schone grond kan de vervuiling worden gepassiveerd. Voor de totale operatie is 300 miljoen dollar nodig. Het project houdt in dat op scholen, instellingen tentoonstellingen wordt gevraagd één Fundred biljet per persoon te maken. Hiervoor zijn dollar sjablonen beschikbaar die je naar eigen inzicht kan invullen. Wanneer er 300 miljoen aan Fundreds zijn opgehaald rijdt een op plantenolie rijdende gepantserde geldwagen naar het Amerikaanse congres in Washington DC en zal een gelijke ruil voor echte dollars worden voorgesteld. Een invulling van de klassieke petitie die de deelnemer er echt met de haren bijsleept.

Kijk hier voor meer informatie over bovenstaand project.

Kijk op de website van de auteur van dit artikel.

Van Dongen brengt kleur in Rotterdam

Judith Faber — Thu, 23 Sep 2010 14:03:04 +0000

Het bijzondere aan de tentoonstelling ‘De grote ogen van Kees van Dongen’ is dat we werken van de Rotterdamse schilder te zien krijgen die opgenomen zijn in internationale topcollecties. Een zwakte echter van de tentoonstelling is, dat dit niet per definitie de beste werken van Van Dongen zijn.
Van Dongen was een slimme schilder die alle stijlen van zijn tijd als het ware opslurpte en dit vermengde met zijn eigen kleurenpalet (zoals het karmozijn blauw). De tentoonstelling is thematisch rond de verschillende stijlen en perioden in zijn leven opgezet. Ook lijkt het alsof Van Dongen bij elke nieuwe periode een nieuw atelier betrok. Bij de route van de tentoonstelling is er bijna sprake van een achterwaartse chronologie: het begint bij het latere werk en aan het einde van de tentoonstelling zie je pas de eerste tekeningen en schilderijen.
De grote ogen schijnen karakteristiek te zijn voor zijn portretten, maar vallen in de tentoonstelling eigenlijk niet echt op. Je kunt je dus afvragen of de titel van de tentoonstelling juist gekozen is. Wat meer opvalt is het kleurgebruik in zowel de schilderijen, als voor de achtergronden van de schilderijen. Dit laatste aspect maakt de tentoonstelling rommelig en soms komen de schilderijen wel goed uit op een bepaalde achtergrondkleur en soms juist helemaal niet (zoals bij ‘Vrouw tegen witte achtergrond’, welk schilderij bijna wegvalt en flets overkomt tegen de crèmekleurige muur).
De grote ogen van Kees van Dongen kunnen beter geïnterpreteerd worden als zijn eigen ogen waarmee hij de wereld om hem heen bekijkt en de ogen waarmee hij schilderde. De uitbundige levensstijl van Van Dongen komt wel tot uitdrukking in zijn schilderijen, maar niet echt tot leven in de tentoonstelling. Gastconservator Anita Hopmans heeft twee jaar lang uitvoerig kunsthistorisch onderzoek gedaan naar Kees Van Dongen en zij heeft de nieuwe gegevens over de tijd van de kunstenaar in Parijs wel verwerkt in de tentoonstelling. De kleur die Kees van Dongen het Parijs van de jaren twintig gaf wordt maar zijdelings aangestipt door werken die publieke aandacht trokken op de grote kunstexposities en die een rol hebben gespeeld binnen de kunstenaarskringen van zijn tijd.
Een bijzonder aspect van de tentoonstelling zijn het geglazuurde aardwerk, waarvan er een achttal in de tentoonstelling zijn opgenomen. Ook in deze werken vallen het kleurgebruik eerder op dan de ‘ogen’ en is het de vraag of de achtergrondkleuren die gebruikt zijn de kunstwerken ondersteunen of juist te veel afzwakken.

Art Amsterdam 2010

Judith Faber — Sat, 29 May 2010 14:22:37 +0000

De 26ste editie van Art Amsterdam is afgelopen. De eerste editie onder de nieuwe directeur Edo Dijksterhuis heeft ruim 22.000 bezoekers getrokken. Dit is iets minder dan vorig jaar, maar zowel de bezoekers als de exposanten zijn positief. Op Art Amsterdam is er door de laatste groep goed verdiend, waarmee de zakelijkheid op de beursvloer lijkt te zijn terug gekomen.
De beurs oogt frisser en levendiger dan vorig jaar door een andere opzet. Er zijn minder lange zichtlijnen doordat gekozen is voor een dynamische opzet, maar waardoor de bezoekers eerder worden verrast door de combinaties aan kunst. Daarnaast lijken de galeries door elkaar gehusseld te zijn en zijn er, naast nieuwe galeries, een aantal niet-commerciële instellingen aan de beurs toegevoegd. De levendige sfeer op de beursvloer komt ook tot stand door het diverse aanbod en de vele preformances.
Maar dit laatste aspect zorgt er tevens voor dat de beurs wellicht iets rommeliger toont. En niet alle kunst is voor de particuliere bezoeker interessant voor in de huiskamer. Je zou ook denken dat door het afwisselende aanbod -waaronder veel kunstenaars van vorig jaar- er voor iedereen wel wat tussen zou hangen, maar toch heb ik niet kunnen slagen.

Van Matisse tot Malevich?

Judith Faber — Sun, 18 Apr 2010 18:21:34 +0000

In de tentoonstelling ‘Matisse tot Malevich, pioniers van de moderne kunst’ zijn 75 schilderijen bijeengebracht uit de Hermitage in Sint-Petersburg. Het museum toont schilderijen van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, Kandinsky, De Vlaminck en Malevich die begin 20ste eeuw de kunst moderniseerden.
In de tentoonstelling krijgt het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel aandacht. Maar ook aan de bezieling van de kunstenaars zelf, toen zij aan het begin van de vorige eeuw een revolutie in de kunst ontketende, wordt aandacht besteed.
Alle schilderijen stammen uit de periode tussen de eeuwwisseling en de Eerste Wereldoorlog. Kunstenaars durfden voor het eerst vrij en abstract te schilderen, zonder een relatie tot de werkelijkheid. Deze reactie op de traditionele schilderkunst heeft geleid tot een experimentele en bonte verzameling van kleuren, vlakken en strepen.
Naast alle schilderijen zijn er ook -interactieve- films, die in beelden proberen het verhaal te vertellen van de Russische kunstverzamelaars Ivan Morozov en Sergej Sjtsjoekin (de grondleggers van de collectie van de Russische Hermitage). Door de drukte komen deze films niet helemaal uit de verf en er had ook op een andere manier kunnen worden weergegeven welke strijd de kunstverzamelaars hebben geleverd om de collectie te kunnen behouden. Daarnaast is het jammer dat er geen aandacht wordt besteed aan de relatie tussen de kunstverzamelaars en de kunstenaars.
De opbouw van de tentoonstelling is (binnen bepaalde thema’s) chronologisch: van het oudste schilderij tot ‘het nieuwste’ schilderij. De ontwikkeling van de avant-gardekunstenaars in die tijd is daardoor goed te zien. Alleen de laatste ontwikkeling wordt met zevenmijlslaarzen genomen. Ineens is daar één schilderij van Malevich met een extreme vorm van abstractie. Na die stortvloed van vrolijke kleuren van Van Dongen, Matisse en Kandinsky is het zwarte vierkant van Malevich toch een beetje een anticlimax.
Van Matisse tot Malevich heeft een duidelijk aangegeven route, maar er is te veel leeswerk bij de schilderijen aangebracht. Daarnaast is de titel van de tentoonstelling misleidend.

Kandinsky en Der Blaue Reiter centraal in het Gemeentemuseum

Judith Faber — Wed, 07 Apr 2010 19:46:03 +0000

In de tentoonstelling die tot en met 24 mei 2010 in het Gemeentemuseum in Den Haag te zien is, staat Der Blaue Reiter centraal. Wassily Kandinsky (1866-1944) vervulde in de stroming van kunstenaars een belangrijke voortrekkersrol. De kleurrijke composities waren geïnspireerd door de experimentele muziek van Schönberg, maar riepen heftige reacties op. De belangrijke vernieuwing in de schilderkunst riep zowel bij kunstcritici, publiek en medekunstenaars onbegrip op.
Naast Wassily Kandinsky en zielsverwant Franz Marc maakten kunstenaars als Gabriele Münter, Alexej von Jawlensky, August Macke, Marianne von Werefkin en Heinrich Campendonck ook deel uit van de kunststroming Der Blaue Reiter. Deze groep kunstenaars zette in het begin van de 20ste eeuw de kunstwereld in München volledig op zijn kop. De expressieve, lyrische schilderijen vol felle kleuren van Der Blaue Reiter stonden aan de bron van het ontstaan van het expressionisme in Duitsland.
Deze zeer gedifferentieerde groep kunstenaars heeft ook gemeenschappelijke kenmerken. De kunstenaars werken vanuit hun gevoel, gebruiken veelal felle kleuren en zijn gefascineerd door de natuur en dieren. Dit poëtische aspect maakt de werken zeer gedifferentieerd zijn, wat terug te zien is in de stijl van de kunstenaars en in de samenstelling van de tentoonstelling.
In de tentoonstelling is ook aandacht voor de persoonlijke verhalen van de kunstenaars en hun onderlinge relaties. Er zijn veel foto’s en andere historische documentatie te zien, waardoor de tijdsgeest goed naar voren komt en de banden tussen de kunstenaars beter tot hun recht komt.
Het is een mooie tentoonstelling, wat vooral komt door de expressieve kleurenrijkdom van de schilderijen (waaronder het mooie ultramarijnblauw van Kandinsky). Er hangt een grote hoeveelheid aan schilderijen, waaronder een aantal topstukken. Er is bij de tentoonstelling gekozen voor een thematische opzet, maar daardoor is de “route” niet meteen duidelijk. Sommige zalen komen rommelig over en ik vroeg mij meerdere keren af of bepaalde schilderijen niet beter onder een ander thema geplaatst hadden kunnen worden. Maar wellicht is het de bedoeling van de tentoonstellingsmakers geweest om deze discussie op gang te brengen.

Cézanne, Picasso en Mondriaan in nieuw perspectief

Judith Faber — Tue, 05 Jan 2010 20:35:48 +0000

Momenteel is in het Gemeentemuseum Den Haag de tentoonstelling ‘Cézanne, Picasso, Mondriaan – In nieuw perspectief’ te zien. De tentoonstelling toont werk van de drie kunstenaars die een grote bijdrage hebben geleverd aan het ontstaan van de moderne kunst. De ondertitel ‘In nieuw perspectief’ duidt erop dat er eerder al een tentoonstelling met alleen werken van Cézanne en Picasso te zien is geweest in Frankrijk (Musée Granet in Aix-en-Provence). Het gemeentemuseum heeft de tentoonstelling aangevuld met een deel van de collectie Mondriaans die het bezit.
In de thematisch opgezette tentoonstelling is de tijdslijn van de moderne kunst in een notendop weergegeven door middel van de peilers Paul Cézanne, Pablo Picasso en Piet Mondriaan: van postimpressionisme via kubisme naar abstractie. De toeschouwer wordt meegenomen van de zinnelijke en kleurrijke doeken van Cézanne via de felgekleurde – soms humoristische – werken van Picasso, naar de uiterst subtiele schilderkunst van Mondriaan.
Het is goed te zien dat Picasso geïnspireerd is geweest door het werk van Cézanne. Deze bewondering van Picasso voor het werk van Cézanne is tot aan het eind van zijn leven gebleven. Mondriaan werd in 1911 op zijn beurt geïnspireerd door een tentoonstelling van kubistische kunst in Amsterdam. Maar wie wat heeft geïnspireerd is eigenlijk niet samen te vatten in een lineair proces, vandaar dat er is gekozen voor een thematische opstelling. Uit de opstelling blijkt duidelijk dat Picasso bleef gespecialiseerd in menselijke figuren. Cézanne beheerste dit genre ook goed, maar Mondriaan in veel mindere mate. Daarentegen waren Cézanne en Mondriaan juist weer erg bedreven in het landschapsgenre.
De ietwat behoudende aanpak zorgt er voor dat soms met te grote stappen door de thema’s wordt gegaan. Er worden werken van Cézanne en Picasso tegenover elkaar geplaatst, maar er worden te weinig expliciete dwarsverbanden gelegd, zoals bij de beide interpretaties van bijvoorbeeld Harlekijn. Verder zijn er in verhouding veel kwalitatief goede werken te zien van Mondriaan en Cézanne. De werken van Picasso zijn wat onderbelicht en hèt werk van Picasso – Les Demoiselles d’Avignon (1907) – is niet op de tentoonstelling te zien.
In de tentoonstelling is te zien dat Cézanne worstelde met de weergave van de natuur op het platte vlak, maar een inspiratiebron vormde voor Picasso. Picasso’s werk op zijn beurt liet Mondriaan zien wat kubisme écht inhield. Door de opzet van de tentoonstelling houdt het Gemeentemuseum de relatie van Cézanne, Picasso en Mondriaan tegen het licht, maar de bezoeker moet het zelf in perspectief plaatsen.

Mexico: Expected/Unexpected

Judith Faber — Wed, 25 Nov 2009 12:32:06 +0000

In het Stedelijke Museum in Schiedam biedt de tentoonstelling Mexico: Expected/ Unexpected een kijk op actuele allianties in de kunst. Het uitgangspunt van de tentoonstelling is de collectie van de Mexicaanse verzamelaars Isabel en Augustín Coppel. Naast moderne en hedendaagse Mexicaanse kunstenaars wordt er ook werk vertoond van internationaal bekende kunstenaars. De belangrijkste vraag die de conservatoren stellen is: In hoeverre is de nationaliteit van een kunstenaar bepalend voor de identiteit van zijn of haar werk? Tijdens het bezoeken van de tentoonstelling rijst bij mij de vraag: Hoe Mexicaans is de tentoonstelling eigenlijk?
Per zaal wordt de wisselwerking en verbanden tussen de kunstwerken gelegd. In een aantal zalen ligt de nadruk voornamelijk op de Mexicaanse thema’s zoals de dood, het woestijnlandschap en de ezel. In andere zalen komen juist de overeenkomsten in de artistieke uitgangspunten weer meer aan bod. Opvallend is dat de jongste generatie kunstenaars zich niet beperken tot één medium. In de tentoonstelling zijn veel verschillende technieken naast elkaar te zien, waaronder video, sculptuur, fotografie en schilderkunst. Deze laatste categorie komt er overigens een beetje bekaaid van af, waar de video en de fotografie in verhouding meer aandacht krijgt.
De afgelopen jaren zijn er een aantal tentoonstellingen geweest waarbij een land centraal stond, zoals afgelopen zomer ‘Brazil Contemporary’. In de tentoonstelling in Boijmans van Beuningen was al werk te zien van Rivanne Neuenschwander (in samenwerking met Cao Guimarães), maar in de tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Schiedam krijgt zij meer aandacht. Ook Tatiana Trouvé geeft in haar werk ruimte voor persoonlijke beleving als toeschouwer. Het werk van Gabriel Orozco is het enige werk dat enigszins teruggrijpt kunsthistorische tradities. De beelden van Carlos Amorales roepen associaties op die refereren aan het collectieve onderbewustzijn van de kijker.
Los van de vraag of het getoonde werk iets zegt over de Mexicaanse identiteit, toont Mexico: Expected/Unexpected interessante kunstwerken die van goede kwaliteit zijn. De fotografie van Rineke Dijkstra hadden de conservatoren achterwege kunnen laten.

De tentoonstelling is nog tot en met 31 januari 2010 in het Stedelijk Museum in Schiedam te zien.

Bron: www.metropolism.com

Barbara Wijnveld – Gelders Balkon 3

Judith Faber — Sun, 25 Oct 2009 16:47:49 +0000

Het orgelbalkon in de Koepelzaal van het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem wordt in de tentoonstellingreeks het Gelders Balkon genoemd. Het museum geeft hier kunstenaars met een Gelderse achtergrond een podium om te exposeren. Een voorwaarde is dat de kunstenaars een band hebben met Gelderland. Barbara Wijnveld is geboren in Arnhem en nummer drie in deze rij van kunstenaars.
Barbara Wijnveld speelt met de mogelijkheden van de schilderkunst, waarbij de kleurvlakken en lijnen je tegemoet spetteren. Als kijker probeer je de diepere lagen van de schilderijen te ontdekken. De gelaagdheid ontstaat doordat er twee portretten in elkaar geschoven zijn in transparante lagen. Barbara Wijnveld heeft de beheersing over het materiaal en componeert van een afstand een nieuwe belevenis.
Eigenlijk leent de ruimte leent zich niet goed voor de werken van Barbara Wijnveld. Dat ligt niet een de kwaliteit van haar werk, maar meer aan de ruimte zelf. Deze ruimte leent zich namelijk meer voor kleinere werken, omdat je geen afstand kunt nemen. Daarnaast hangen het grote aantal werken te dicht op elkaar.
Als je alleen voor de tentoonstelling met de werken van Barbara Wijnveld komt kan het tegenvallen. Er is ook nog genoeg moois te zien in de tentoonstellingenreeks ‘Made in Arnhem. INVITES’. Ga vooral kijken bij de koppels Rosemin Hendriks & Adam Colton en Maria Roosen & Jan Mankes.