Over Beeldende Kunst » museum

Van Dongen brengt kleur in Rotterdam

Judith Faber — Thu, 23 Sep 2010 14:03:04 +0000

Het bijzondere aan de tentoonstelling ‘De grote ogen van Kees van Dongen’ is dat we werken van de Rotterdamse schilder te zien krijgen die opgenomen zijn in internationale topcollecties. Een zwakte echter van de tentoonstelling is, dat dit niet per definitie de beste werken van Van Dongen zijn.
Van Dongen was een slimme schilder die alle stijlen van zijn tijd als het ware opslurpte en dit vermengde met zijn eigen kleurenpalet (zoals het karmozijn blauw). De tentoonstelling is thematisch rond de verschillende stijlen en perioden in zijn leven opgezet. Ook lijkt het alsof Van Dongen bij elke nieuwe periode een nieuw atelier betrok. Bij de route van de tentoonstelling is er bijna sprake van een achterwaartse chronologie: het begint bij het latere werk en aan het einde van de tentoonstelling zie je pas de eerste tekeningen en schilderijen.
De grote ogen schijnen karakteristiek te zijn voor zijn portretten, maar vallen in de tentoonstelling eigenlijk niet echt op. Je kunt je dus afvragen of de titel van de tentoonstelling juist gekozen is. Wat meer opvalt is het kleurgebruik in zowel de schilderijen, als voor de achtergronden van de schilderijen. Dit laatste aspect maakt de tentoonstelling rommelig en soms komen de schilderijen wel goed uit op een bepaalde achtergrondkleur en soms juist helemaal niet (zoals bij ‘Vrouw tegen witte achtergrond’, welk schilderij bijna wegvalt en flets overkomt tegen de crèmekleurige muur).
De grote ogen van Kees van Dongen kunnen beter geïnterpreteerd worden als zijn eigen ogen waarmee hij de wereld om hem heen bekijkt en de ogen waarmee hij schilderde. De uitbundige levensstijl van Van Dongen komt wel tot uitdrukking in zijn schilderijen, maar niet echt tot leven in de tentoonstelling. Gastconservator Anita Hopmans heeft twee jaar lang uitvoerig kunsthistorisch onderzoek gedaan naar Kees Van Dongen en zij heeft de nieuwe gegevens over de tijd van de kunstenaar in Parijs wel verwerkt in de tentoonstelling. De kleur die Kees van Dongen het Parijs van de jaren twintig gaf wordt maar zijdelings aangestipt door werken die publieke aandacht trokken op de grote kunstexposities en die een rol hebben gespeeld binnen de kunstenaarskringen van zijn tijd.
Een bijzonder aspect van de tentoonstelling zijn het geglazuurde aardwerk, waarvan er een achttal in de tentoonstelling zijn opgenomen. Ook in deze werken vallen het kleurgebruik eerder op dan de ‘ogen’ en is het de vraag of de achtergrondkleuren die gebruikt zijn de kunstwerken ondersteunen of juist te veel afzwakken.

Van Matisse tot Malevich?

Judith Faber — Sun, 18 Apr 2010 18:21:34 +0000

In de tentoonstelling ‘Matisse tot Malevich, pioniers van de moderne kunst’ zijn 75 schilderijen bijeengebracht uit de Hermitage in Sint-Petersburg. Het museum toont schilderijen van Matisse, Picasso, Van Dongen, Derain, Kandinsky, De Vlaminck en Malevich die begin 20ste eeuw de kunst moderniseerden.
In de tentoonstelling krijgt het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel aandacht. Maar ook aan de bezieling van de kunstenaars zelf, toen zij aan het begin van de vorige eeuw een revolutie in de kunst ontketende, wordt aandacht besteed.
Alle schilderijen stammen uit de periode tussen de eeuwwisseling en de Eerste Wereldoorlog. Kunstenaars durfden voor het eerst vrij en abstract te schilderen, zonder een relatie tot de werkelijkheid. Deze reactie op de traditionele schilderkunst heeft geleid tot een experimentele en bonte verzameling van kleuren, vlakken en strepen.
Naast alle schilderijen zijn er ook -interactieve- films, die in beelden proberen het verhaal te vertellen van de Russische kunstverzamelaars Ivan Morozov en Sergej Sjtsjoekin (de grondleggers van de collectie van de Russische Hermitage). Door de drukte komen deze films niet helemaal uit de verf en er had ook op een andere manier kunnen worden weergegeven welke strijd de kunstverzamelaars hebben geleverd om de collectie te kunnen behouden. Daarnaast is het jammer dat er geen aandacht wordt besteed aan de relatie tussen de kunstverzamelaars en de kunstenaars.
De opbouw van de tentoonstelling is (binnen bepaalde thema’s) chronologisch: van het oudste schilderij tot ‘het nieuwste’ schilderij. De ontwikkeling van de avant-gardekunstenaars in die tijd is daardoor goed te zien. Alleen de laatste ontwikkeling wordt met zevenmijlslaarzen genomen. Ineens is daar één schilderij van Malevich met een extreme vorm van abstractie. Na die stortvloed van vrolijke kleuren van Van Dongen, Matisse en Kandinsky is het zwarte vierkant van Malevich toch een beetje een anticlimax.
Van Matisse tot Malevich heeft een duidelijk aangegeven route, maar er is te veel leeswerk bij de schilderijen aangebracht. Daarnaast is de titel van de tentoonstelling misleidend.

Kandinsky en Der Blaue Reiter centraal in het Gemeentemuseum

Judith Faber — Wed, 07 Apr 2010 19:46:03 +0000

In de tentoonstelling die tot en met 24 mei 2010 in het Gemeentemuseum in Den Haag te zien is, staat Der Blaue Reiter centraal. Wassily Kandinsky (1866-1944) vervulde in de stroming van kunstenaars een belangrijke voortrekkersrol. De kleurrijke composities waren geïnspireerd door de experimentele muziek van Schönberg, maar riepen heftige reacties op. De belangrijke vernieuwing in de schilderkunst riep zowel bij kunstcritici, publiek en medekunstenaars onbegrip op.
Naast Wassily Kandinsky en zielsverwant Franz Marc maakten kunstenaars als Gabriele Münter, Alexej von Jawlensky, August Macke, Marianne von Werefkin en Heinrich Campendonck ook deel uit van de kunststroming Der Blaue Reiter. Deze groep kunstenaars zette in het begin van de 20ste eeuw de kunstwereld in München volledig op zijn kop. De expressieve, lyrische schilderijen vol felle kleuren van Der Blaue Reiter stonden aan de bron van het ontstaan van het expressionisme in Duitsland.
Deze zeer gedifferentieerde groep kunstenaars heeft ook gemeenschappelijke kenmerken. De kunstenaars werken vanuit hun gevoel, gebruiken veelal felle kleuren en zijn gefascineerd door de natuur en dieren. Dit poëtische aspect maakt de werken zeer gedifferentieerd zijn, wat terug te zien is in de stijl van de kunstenaars en in de samenstelling van de tentoonstelling.
In de tentoonstelling is ook aandacht voor de persoonlijke verhalen van de kunstenaars en hun onderlinge relaties. Er zijn veel foto’s en andere historische documentatie te zien, waardoor de tijdsgeest goed naar voren komt en de banden tussen de kunstenaars beter tot hun recht komt.
Het is een mooie tentoonstelling, wat vooral komt door de expressieve kleurenrijkdom van de schilderijen (waaronder het mooie ultramarijnblauw van Kandinsky). Er hangt een grote hoeveelheid aan schilderijen, waaronder een aantal topstukken. Er is bij de tentoonstelling gekozen voor een thematische opzet, maar daardoor is de “route” niet meteen duidelijk. Sommige zalen komen rommelig over en ik vroeg mij meerdere keren af of bepaalde schilderijen niet beter onder een ander thema geplaatst hadden kunnen worden. Maar wellicht is het de bedoeling van de tentoonstellingsmakers geweest om deze discussie op gang te brengen.

Cézanne, Picasso en Mondriaan in nieuw perspectief

Judith Faber — Tue, 05 Jan 2010 20:35:48 +0000

Momenteel is in het Gemeentemuseum Den Haag de tentoonstelling ‘Cézanne, Picasso, Mondriaan – In nieuw perspectief’ te zien. De tentoonstelling toont werk van de drie kunstenaars die een grote bijdrage hebben geleverd aan het ontstaan van de moderne kunst. De ondertitel ‘In nieuw perspectief’ duidt erop dat er eerder al een tentoonstelling met alleen werken van Cézanne en Picasso te zien is geweest in Frankrijk (Musée Granet in Aix-en-Provence). Het gemeentemuseum heeft de tentoonstelling aangevuld met een deel van de collectie Mondriaans die het bezit.
In de thematisch opgezette tentoonstelling is de tijdslijn van de moderne kunst in een notendop weergegeven door middel van de peilers Paul Cézanne, Pablo Picasso en Piet Mondriaan: van postimpressionisme via kubisme naar abstractie. De toeschouwer wordt meegenomen van de zinnelijke en kleurrijke doeken van Cézanne via de felgekleurde – soms humoristische – werken van Picasso, naar de uiterst subtiele schilderkunst van Mondriaan.
Het is goed te zien dat Picasso geïnspireerd is geweest door het werk van Cézanne. Deze bewondering van Picasso voor het werk van Cézanne is tot aan het eind van zijn leven gebleven. Mondriaan werd in 1911 op zijn beurt geïnspireerd door een tentoonstelling van kubistische kunst in Amsterdam. Maar wie wat heeft geïnspireerd is eigenlijk niet samen te vatten in een lineair proces, vandaar dat er is gekozen voor een thematische opstelling. Uit de opstelling blijkt duidelijk dat Picasso bleef gespecialiseerd in menselijke figuren. Cézanne beheerste dit genre ook goed, maar Mondriaan in veel mindere mate. Daarentegen waren Cézanne en Mondriaan juist weer erg bedreven in het landschapsgenre.
De ietwat behoudende aanpak zorgt er voor dat soms met te grote stappen door de thema’s wordt gegaan. Er worden werken van Cézanne en Picasso tegenover elkaar geplaatst, maar er worden te weinig expliciete dwarsverbanden gelegd, zoals bij de beide interpretaties van bijvoorbeeld Harlekijn. Verder zijn er in verhouding veel kwalitatief goede werken te zien van Mondriaan en Cézanne. De werken van Picasso zijn wat onderbelicht en hèt werk van Picasso – Les Demoiselles d’Avignon (1907) – is niet op de tentoonstelling te zien.
In de tentoonstelling is te zien dat Cézanne worstelde met de weergave van de natuur op het platte vlak, maar een inspiratiebron vormde voor Picasso. Picasso’s werk op zijn beurt liet Mondriaan zien wat kubisme écht inhield. Door de opzet van de tentoonstelling houdt het Gemeentemuseum de relatie van Cézanne, Picasso en Mondriaan tegen het licht, maar de bezoeker moet het zelf in perspectief plaatsen.

Kunsttentoonstellingen op internet

Judith Faber — Wed, 30 Dec 2009 14:53:20 +0000

Momenteel zijn een aantal musea bezig met het ontwikkelen van online tentoonstellingen, waarbij de bezoekers de inhoud van de tentoonstelling bepaalt. Ook is het mogelijk om alsnog een tentoonstelling te bezoeken die je gemist hebt. Met een gedigitaliseerde, interactieve museumtour kan de tentoonstelling op internet in video bekeken worden. Daarnaast wordt de tentoonstelling verdiept met een veelheid aan (achtergrond)materiaal. Deze ontwikkeling is vergelijkbaar met ‘uitzending gemist’ van de omroepen.
Hoe kunnen musea internet inzetten om een podium te bieden voor een breed publiek? Is het dan helemaal niet meer nodig om een tentoonstelling fysiek te bezoeken?
Allereerst zal er altijd een publiek zijn die de musea willen bezoeken. En natuurlijk heeft het bezichtigen van een tentoonstelling in een museum meerwaarde. De sfeer kan in een fysieke ruimte veel beter geproefd worden en daarnaast kun je de techniek en de structuur van de kunstwerken beter beoordelen als je er ‘met je neus bovenop staat’. Een voordeel van een online tour is dat dit plaats- en tijdsonafhankelijk is en je op elk gewenst moment naar een museum kunt gaan. Ook kan een museum kunstwerken tonen die eigenlijk te kwetsbaar zijn om het depot te verlaten.
Het Kröller-Müller Museum in Otterlo werkt aan een interactieve tentoonstelling, waarbij de bezoeker bepaalt welke kunstwerken deel uit maken van de tentoonstelling. Iedereen kan via de website www.kmmexpose.nl tot en met 17 januari een keuze maken uit honderd werken op papier uit de collectie van het museum. Daarna opent op 7 februari de tentoonstelling De allermooiste werken op papier, welke tot en met 14 april 2010 te zien is in het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Op deze manier wil het museum de betrokkenheid van de bezoekers vergroten.
Musea kunnen technologische mogelijkheden gebruiken om hun collectie toegankelijk te maken voor een breed publiek en om de betrokkenheid bij bezoekers te vergroten. Ook kan de collectie in een andere context worden aangeboden en niet volgens de lijnen van de kunstgeschiedenis. Ook kunnen musea op hun website kunstprojecten laten ontstaan, waaraan iedereen een bijdrage kan leveren.

Bronnen: Informatie Professional, de Volkskrant en Cultuurnet.

Mexico: Expected/Unexpected

Judith Faber — Wed, 25 Nov 2009 12:32:06 +0000

In het Stedelijke Museum in Schiedam biedt de tentoonstelling Mexico: Expected/ Unexpected een kijk op actuele allianties in de kunst. Het uitgangspunt van de tentoonstelling is de collectie van de Mexicaanse verzamelaars Isabel en Augustín Coppel. Naast moderne en hedendaagse Mexicaanse kunstenaars wordt er ook werk vertoond van internationaal bekende kunstenaars. De belangrijkste vraag die de conservatoren stellen is: In hoeverre is de nationaliteit van een kunstenaar bepalend voor de identiteit van zijn of haar werk? Tijdens het bezoeken van de tentoonstelling rijst bij mij de vraag: Hoe Mexicaans is de tentoonstelling eigenlijk?
Per zaal wordt de wisselwerking en verbanden tussen de kunstwerken gelegd. In een aantal zalen ligt de nadruk voornamelijk op de Mexicaanse thema’s zoals de dood, het woestijnlandschap en de ezel. In andere zalen komen juist de overeenkomsten in de artistieke uitgangspunten weer meer aan bod. Opvallend is dat de jongste generatie kunstenaars zich niet beperken tot één medium. In de tentoonstelling zijn veel verschillende technieken naast elkaar te zien, waaronder video, sculptuur, fotografie en schilderkunst. Deze laatste categorie komt er overigens een beetje bekaaid van af, waar de video en de fotografie in verhouding meer aandacht krijgt.
De afgelopen jaren zijn er een aantal tentoonstellingen geweest waarbij een land centraal stond, zoals afgelopen zomer ‘Brazil Contemporary’. In de tentoonstelling in Boijmans van Beuningen was al werk te zien van Rivanne Neuenschwander (in samenwerking met Cao Guimarães), maar in de tentoonstelling in het Stedelijk Museum in Schiedam krijgt zij meer aandacht. Ook Tatiana Trouvé geeft in haar werk ruimte voor persoonlijke beleving als toeschouwer. Het werk van Gabriel Orozco is het enige werk dat enigszins teruggrijpt kunsthistorische tradities. De beelden van Carlos Amorales roepen associaties op die refereren aan het collectieve onderbewustzijn van de kijker.
Los van de vraag of het getoonde werk iets zegt over de Mexicaanse identiteit, toont Mexico: Expected/Unexpected interessante kunstwerken die van goede kwaliteit zijn. De fotografie van Rineke Dijkstra hadden de conservatoren achterwege kunnen laten.

De tentoonstelling is nog tot en met 31 januari 2010 in het Stedelijk Museum in Schiedam te zien.

Bron: www.metropolism.com

Barbara Wijnveld – Gelders Balkon 3

Judith Faber — Sun, 25 Oct 2009 16:47:49 +0000

Het orgelbalkon in de Koepelzaal van het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem wordt in de tentoonstellingreeks het Gelders Balkon genoemd. Het museum geeft hier kunstenaars met een Gelderse achtergrond een podium om te exposeren. Een voorwaarde is dat de kunstenaars een band hebben met Gelderland. Barbara Wijnveld is geboren in Arnhem en nummer drie in deze rij van kunstenaars.
Barbara Wijnveld speelt met de mogelijkheden van de schilderkunst, waarbij de kleurvlakken en lijnen je tegemoet spetteren. Als kijker probeer je de diepere lagen van de schilderijen te ontdekken. De gelaagdheid ontstaat doordat er twee portretten in elkaar geschoven zijn in transparante lagen. Barbara Wijnveld heeft de beheersing over het materiaal en componeert van een afstand een nieuwe belevenis.
Eigenlijk leent de ruimte leent zich niet goed voor de werken van Barbara Wijnveld. Dat ligt niet een de kwaliteit van haar werk, maar meer aan de ruimte zelf. Deze ruimte leent zich namelijk meer voor kleinere werken, omdat je geen afstand kunt nemen. Daarnaast hangen het grote aantal werken te dicht op elkaar.
Als je alleen voor de tentoonstelling met de werken van Barbara Wijnveld komt kan het tegenvallen. Er is ook nog genoeg moois te zien in de tentoonstellingenreeks ‘Made in Arnhem. INVITES’. Ga vooral kijken bij de koppels Rosemin Hendriks & Adam Colton en Maria Roosen & Jan Mankes.

Leegheid van Edward Hopper in de Kunsthal

Judith Faber — Fri, 09 Oct 2009 11:18:24 +0000

Voor de meeste Europeanen is Edward Hopper een schilder die hun beeld van de Verenigde Staten bevestigt. Hoppers Amerikaanse taferelen laten een karakteristieke omkering van het archetype van de beweging in schilderijen waaruit verstarring en beperking spreken. Dit is evenwel niet een uitsluitend Amerikaans fenomeen, ze hangt ook nauw samen met de signatuur van de beginnende moderne kunst in de Verenigde Staten.
De Kunsthal in Rotterdam pakt groots uit met de tentoonstelling over Edward Hopper en zijn tijdgenoten. Alle schilderijen zijn afkomstig van het Whitney Museum of American Art (New York), waarbij de kern van de tentoonstelling -letterlijk- gevormd wordt door acht schilderijen van Hopper.
Met de tentoonstelling ‘Modern Life – Edward Hopper and his time’ hebben de tentoonstellingsmakers willen laten zien op welke wijze het talent van Hopper zich heeft kunnen ontwikkelen in de eerste helft van de 20ste eeuw. De merkwaardige mengelmoes van schilderijen laat een ontworsteling aan het behoudende Amerikaanse kunstklimaat zien en hoe de kunstenaars zich hebben weten af te zetten tegen de dominantie van het kunstklimaat in Europa.
De tentoonstelling is thematisch opgebouwd, waarbij de thema’s om de acht topstukken van Hopper zijn neergezet. ‘Modern Life’ laat zien hoe kunstenaars door de metropool New York zijn geïnspireerd. De invloed van de Franse impressionisten, postimpressionisten en de sociaalrealisten is duidelijk te herkennen in dit gedeelte van de tentoonstelling. Er werd op zoek gegaan naar de Amerikaanse identiteit en de “alledaagse spontaniteit van het Amerikaanse stadsleven”. De manier van schilderen werd voornamelijk ingegeven vanuit de grafische vormgeving.
In ‘Experiment en Abstraction’ is duidelijk de invloed van de modernistische Europese kunst te zien, waarbij verschillende stromingen en stijlen aan bod komen. In de sectie ‘American Scenes’ zie je meer de eigen stijl van de Amerikaanse kunst ontstaan. De kunstenaars proberen in hun schilderijen het verleden van de Verenigde Staten te verheerlijken. De precisionisten legden daarbij de nadruk op de vernieuwingen in de architectuur en de industrie.

De tentoonstelling lijkt een allegaartje aan schilderijen, beelden, tekeningen, aquarellen, grafiek en fotografie, maar door de thematische opzet ontstaat er samenhang en een context rondom het ontstaan van de schilderijen van Edward Hopper. Doordat er geen kleuren op de muren zijn gebruikt spreken de kunstwerken voor zich, maar is er ook geen duidelijk onderscheid in de thema’s. Er wordt in de tentoonstelling geen aandacht besteed aan de onderlinge beïnvloeding van de kunstenaars. Doordat de wisselwerking tussen de kunstenaars niet wordt belicht, staan de werken van de kunstenaars nog meer op zichzelf. Maar door de rondleiding en de film van Bonny Powell uit 1931 komt de eerste helft van het 20ste eeuwse Amerika weer tot leven.

Brazil Contemporary – Rotterdam staat deze zomer in het teken van Brazilië

Judith Faber — Mon, 13 Jul 2009 12:25:40 +0000

De tentoonstelling over hedendaagse Braziliaanse kunst, architectuur, design en beeldcultuur is op drie locaties in Rotterdam te zien. In het Nederlands Architectuurinstituut wordt de stad São Paulo belicht, museum Boijmans van Beuningen schenkt aandacht aan de moderne Braziliaanse kunstenaars en het Nederlands Fotomuseum zoomt in op de beeldcultuur met fotografie, video’s, design, tijdschriften en mode. De drie instellingen weten in deze tentoonstelling de clichés te vermijden en brengen een goed beeld van de Braziliaanse identiteit naar voren.
De tentoonstelling bij het NAi is ietwat teleurstellend. In een minimalistische opzet wordt gepoogd het straatleven van São Paulo in beeld te brengen. Afwisselend op grote en kleine schermen, maar ook door middel van voorwerpen uit het straatbeeld wordt het dagelijks leven in deze miljoenenstad getoond. In de chaos en rumoer is geen lijn te ontdekken en de vraag is of de beelden en video’s specifiek voor São Paulo gelden of dat de tentoonstelling ook over een andere stad had kunnen gaan.
Ook het Nederlands Fotomuseum heeft geen lijn kunnen brengen in de tentoonstelling. Door de breedte van de Braziliaanse cultuur in beeld proberen te brengen is er een fragmentarisch doolhof ontstaan. De fotografie van de collectieven geeft een goed beeld van het dagelijkse leven in Brazilie, waaronder de positieve foto’s van de groep Viva Favela, maar ook de foto’s en beelden uit Cia de Foto‘s Schoenendoos (2008). Bij de weergave van de andere disciplines -mode, design, tijdschriften en animatie- wordt de oppervlakte geraakt, maar gaat de tentoonstelling nergens de diepte in.
De tentoonstelling bij museum Boijmans van Beuningen is door zijn opzet een verademing. In de ruimte die genomen is voor de kunstwerken komt de Braziliaanse identiteit goed tot zijn recht. Er is een duidelijke verwijzing naar de Braziliaanse cultuur te zien in het videowerk dat Cao Guimarães in samenwerking met Rivanne Neuenschwander in 2006 maakte. De zes minuten durende video laat een kolonie mieren zien die de confetti van de carnaval opruimen. De door Boijmans aangekochte installatie van Ernesto Neto (Celula Nave, 2004) is een zintuiglijke en fysieke ervaring en geldt als hoogtepunt van de tentoonstelling.
Wil je kennismaken met de Braziliaanse cultuur? Ga dan eerst naar het Nederlands Fotomuseum -waar je je richt op de fotografie- en daarna naar museum Boijmans van Beuningen, maar laat het NAi links liggen.

Cuba! Kunst en geschiedenis van 1868 tot heden – Groninger Museum

Judith Faber — Sun, 28 Jun 2009 13:40:27 +0000

Het Groninger Museum toont in een grote overzichtstentoonstelling over de ontwikkeling in de kunst en de geschiedenis van Cuba van 1868 tot heden, werken van ruim honderd kunstenaars. De kunstwerken variëren van traditionele schilderkunst tot posterkunst, installaties, video en een bijzondere selectie van fotografie, zowel documentair als artistiek.
In de tentoonstelling komt de turbulente geschiedenis van Cuba aan bod via de kunst van het eiland. Er passeren veel belangrijke kwesties van de twintigste eeuw, zoals de kolonisatie, het zoeken naar een nationale identiteit, onafhankelijkheidsoorlogen, de tegenstelling tussen Oost en West en nieuwe politieke onbereikbare idealen.
In de tentoonstelling worden de grootste hangijzers echter kundig vermeden. Een aantal clichébeelden van Cuba worden bevestigd, maar die beelden bepalen immers ook hun identiteit. Gelukkig werd je niet doodgegooid met afbeeldingen van de oude auto’s, maar Che Guevara en Fidel Castro kwamen wel enkele keren voorbij. De kunst gaf met name het dagelijks leven en de instelling van de Cubanen goed weer.
Met name in de schilderkunst is goed te zien dat kunstenaars na het afronden van hun studie naar Europa trokken voor hun vervolgopleiding. Bij kunstwerken van Wilfredo Lam is de invloed van Pablo Picasso goed terug te zien. Maar ook de invloed van Paul Klee, Wassily Kandinsky, Piet Mondriaan en Salvador Dali is in verschillende schilderijen zichtbaar. Uit de kunst blijkt duidelijk dat de functie in Cuba voornamelijk een educatieve achtergrond heeft. Ondanks de situatie werd met gevarieerde visuele middelen uitdrukking gegeven aan de Cubaanse identiteit.
Een belangrijk aspect van de tentoonstelling is de documentairefotografie. Er werden beelden vastgelegd van de belangrijkste gebeurtenissen, maar ook van het dagelijkse leven op de straathoeken van Havana, het platteland en in de fabrieken. Er hangen op de tentoonstelling prachtige portretfoto’s van Walker Evans. Maar ook het werk van Constantino Arias en Luc Chessex gaven het Cubaanse leven goed weer.
Een hoogtepunt van de tentoonstelling zijn de affiches en de filmbeelden. Deze kunstwerken benadrukken natuurlijk wel een bepaald aspect –de revolutie– van de Cubaanse geschiedenis en hebben voor een groot gedeelte het westerse beeld van Cuba en de revolutie bepaald. Door middel van posters werden sociale, economische, ideologische en culturele programma’s bekend gemaakt, ook buiten Cuba.
Tot slot was er nog een minpuntje aan de tentoonstelling, namelijk de bonte kleuren op de muren en de plafonds van het museum. Hierdoor werd het rommelig en werd het lastig om een lijn te ontdekken in de tentoonstelling.