Over Beeldende Kunst » kunstenaar

Anselm Kiefer in het KMSKA

Rob Vermeulen — Thu, 17 Mar 2011 09:04:00 +0000

Zondag bracht ik een bezoek aan de Anselm Kiefer tentoonstelling in Antwerpen. In het imposante Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA) komt het werk van Kiefer geweldig tot zijn recht. Het gebouw toont vanwege geplande renovaties geen werk uit de vaste collectie, maar huisvest een deel van de kunstcollectie van Hans Grothe. De expositie beslaat een selectie van 22 werken uit de jaren 80 tot nu en behandelt de thema’s die Kiefer bezig houden. De geschiedenis van zijn land, de tweede wereldoorlog en de Holocaust. Kiefer heeft diepgaande interesse in godsdienst, mythologie, literatuur en de kabbala.
Anselm Kiefer is een van de belangrijkste Duitse kunstenaars van na de tweede wereldoorlog. Bejubeld en verguisd vanwege het openrijten van oude wonden en het doorbreken van taboes rond het fascisme in het naoorlogse Duitsland. Hij werd geboren in 1945 in Donauschingen. Aan de universiteit van Freiburg volgde hij colleges rechten, literatuur en taalwetenschappen. Later, aan de kunstacademie in Düsseldorf beëindigde Joseph Beuys de twijfel die Kiefer had tussen een carrière als schrijver en beeldend kunstenaar. Hij motiveerde hem die twee te combineren.
Het bekijken van het werk van Kiefer in boeken, via internet of in de overigens erg boeiende documentaire van Arte France en de VPRO haalt het niet bij de ervaring met dit monumentale werk geconfronteerd te worden. De enorme formaten en het gebruikte materiaal verpletteren, geven je een gevoel van nietigheid. De ervaring laat een blijvende afdruk achter in je ziel.
Zijn werken zijn als gefossileerde geschiedenis, als gematerialiseerde mythen. Geven een beeld van de zware klim die tot spirituele groei leidt. In het schilderij Am Anfang trekt een ladder je als toeschouwer omhoog terwijl het zwartwoeste zeezicht met de korstig loodzware hemel je op aarde houdt en aan de natuurkrachten blootstelt. Door de ladder is een strook foto’s geweven die torens laten zien, wankele torens van menselijke materiële ambitie.
De Joodse wijsheid van de kabbala komt tot uiting in de elementen aarde, vuur, water, lucht en geest. Oerkrachten worden weergegeven door middel van materialen als aarde, verf, lood, ijzer, steen, hout en as. Hierdoor wordt de verwoesting getoond met een belofte van hoop, leven en groei.

De tentoonstelling is wegens succes verlengd tot 27 maart 2011. Maak er tijd voor en pak de kans op een mooie ervaring.

Meer informatie is te vinden op de website van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen.

Kijk op de website van de auteur van dit artikel.

Transities van Christian Boltanski

Judith Faber — Fri, 07 Jan 2011 12:35:59 +0000

Christian Boltanski wordt in 1944 geboren in Parijs als zoon van een Oekraïense vader van Joodse komaf en een Corsicaanse moeder. Boltanski heeft geen kunstopleiding gevolgd, aangezien hij in 1956 van school af gaat en begint met schilderen.
Zijn artistieke werk staat in het teken van dood, herinnering en verlies. Door zijn gehele oeuvre is deze obsessie met het leven, de dood en de overgang daartussen terug te zien. Hij is vaak bezig met het zoeken naar een manier om de anonieme en overleden mensen te herinneren. Het is een strijd tegen het opgaan in de massa. Bij het werk van Boltanski is het leven het onderwerp van de kunst.

We are all so complicated, and then we die. We are a subject one day, with our vanities, our loves, our worries, and then one day, abruptly, we become nothing but an object, an absolutely disgusting pile of shit. We pass very quickly from one stage to the next. It’s very bizarre. It will happen to all of us, and fairly soon too. We become an object you can handle like a stone, but a stone that was someone.
—Christian Boltanski

In de beginjaren schildert Boltanski voornamelijk thema’s die van historisch belang zijn. Vanaf de jaren 70 gaat hij kijken naar zijn eigen verleden en verlaat hij het schilderen. In dit meer introspectieve werk doet het hem er weinig toe of deze herinneringen nu wel of niet op de waarheid gebaseerd zijn. Boltanski houdt zich alleen bezig met het reconstrueren van het verleden van zichzelf en van anderen. Hij gebruikt daarvoor verschillende media welke hij in de jaren 80 blijft gebruiken om zijn ruimtelijke werken vorm te geven.
Een van de kenmerken van het werk van Boltanski is het ontbreken van kleur. Daardoor heerst er in de museumzalen waar zijn werk getoond wordt een ongebruikelijke duisternis. Daarnaast is ook de directheid tekenend voor het werk van Boltanski. In de loop van drie decennia is Boltanski’s werk monumentaler en theatraler geworden, maar het persoonlijke en het algemene, feit en fictie blijven door elkaar lopen.
De preoccupatie met de dood komt niet voort uit de Joodse wortels van Boltanski en zijn werk heeft dan ook niet met de holocaust in het bijzonder te maken. Zijn werk reflecteert de dood in vele gedaanten: de gewelddadige dood en de ‘gewone’ dood. Ook ziet Boltanski de kindertijd als een afgesloten leven. Door het gebruik van foto’s laat Boltanski bovendien zien dat een moment uit het verleden voorgoed voorbij is.

Bronnen: Volkskrant, Wikipedia, De Pont

Het activistische werk van Mel Chin

Rob Vermeulen — Fri, 19 Nov 2010 08:43:24 +0000

Afgelopen zondag gaf Mel Chin (1951) een enerverende lezing in Het Domein. De bevlogen en politiek geëngageerde kunstenaar uit Houston -Texas- legt al jaren de vinger op zere plekken in de westerse samenleving die zich aan hem opdringen. In zijn kunst zit Chin de grote vraagstukken van zijn tijd dicht op de huid. Hij schept een arena waarin eigentijdse sociaal-maatschappelijke en (geo)politieke thema’s gekoppeld worden aan ideeën uit andere vakgebieden en creëert daarmee participatie en andere vormen van betrokkenheid.
De dag voorafgaand aan de lezing ontving Mel Chin de Fritschy Stadscultuurprijs 2010. Een jaarlijkse prijs die sinds 2003 uit het legaat van vertaler en Polyglot Gerard Fritschy door de stichting Museum en expositie Geleen (Stichting MEG) in Sittard-Geleen wordt uitgereikt aan kunstenaars die vorm geven aan culturele diversiteit, die het wereldburgerschap tot onderwerp van hun kunst maken of bruggen slaan tussen culturen.
Mel Chin voldoet in mijn beleving aan al deze kenmerken. De erkenning van deze kunstenaar in Europa zou achter blijven bij die in Amerika, maar als voldoende bezoekers de indrukwekkende tentoonstelling in Het Domein bezoeken kan daarvoor in Sittard zeker een zaadje geplant zijn. De expositie is nog te bezichtigen tot 12 december 2010.
Zonder uitleg zijn de werken al sterk. In de performanceachtige lezing en aansluitende rondleiding door de expositie met Mel Chin wordt de reikwijdte van zijn maatschappelijk betrokkenheid en de zorgvuldigheid in de uitvoering van zijn ideeën pas echt duidelijk. Gelukkig is er via internet voldoende materiaal beschikbaar waarin hij zelf beter uitlegt dan ik in het korte bestek van dit artikel zou kunnen. Een mooie link waarin hij een in de tentoonstelling aanwezig werk ‘Render’ beschrijft is bijvoorbeeld: te zien op Youtube.
Een voorbeeld waarin zijn kunst vooral activistisch wordt is operation Paydirt. Na de overstromingen in New Orleans als gevolg van de orkaan Katrina, onderzocht hij de mogelijkheden om hulp te bieden. Toen bleek echter dat er een ouder probleem speelde. In veel Amerikaanse steden is als gevolg van jarenlange uitstoot van uitlaatgassen van loodhoudende brandstoffen en gebruik van loodhoudende verf de bodem verontreinigd met hoge concentraties lood. Er blijkt een correlatie te bestaan tussen de vervuiling en leerproblemen, jeugdcriminaliteit en geweldsmisdrijven. Door een behandeling met calciumfosfaat en het afdekken met schone grond kan de vervuiling worden gepassiveerd. Voor de totale operatie is 300 miljoen dollar nodig. Het project houdt in dat op scholen, instellingen tentoonstellingen wordt gevraagd één Fundred biljet per persoon te maken. Hiervoor zijn dollar sjablonen beschikbaar die je naar eigen inzicht kan invullen. Wanneer er 300 miljoen aan Fundreds zijn opgehaald rijdt een op plantenolie rijdende gepantserde geldwagen naar het Amerikaanse congres in Washington DC en zal een gelijke ruil voor echte dollars worden voorgesteld. Een invulling van de klassieke petitie die de deelnemer er echt met de haren bijsleept.

Kijk hier voor meer informatie over bovenstaand project.

Kijk op de website van de auteur van dit artikel.

De portretten van Leslie Browne

Judith Faber — Thu, 26 Aug 2010 11:49:55 +0000

De roots van de Amerikaanse kunstenares Leslie Browne zijn duidelijk terug te zien in haar werk. Aan de hand van foto’s en videostills die zij in haar geboorteland maakt schildert zij portretten van de westerse maatschappij, zonder daarbij mensen te portretteren. Door deze ‘blik op de weg’ creëert zij een portret van een landschap in plaats van een landschap.
Na de middelbare school wilde Leslie Browne een jaar weg uit de Verenigde Staten. Zij wilde het liefst naar Europa om daar zo veel mogelijk van de kunstgeschiedenis te zien in de musea. Later kwam ze op het idee om een jaar te gaan studeren in Europa, omdat de manier van lesgeven anders was dan in Amerika. Uiteindelijk heeft ze zich aangemeld bij de Rietveld Academie. Inmiddels woont en werkt Leslie Browne al dertig jaar in Nederland.
Browne is opgegroeid in Los Angeles als dochter van een kunstenares en was veel te vinden in galeries en musea. De meeste invloeden op haar werk komen niet uit de schilderkunst, maar van beelden van televisie, film, affiches en reclames. Leslie Browne schildert in dunne lagen, zonder dat de penseelstreken te zien zijn.
De ‘road paintings’ die hierbij ontstaan zijn landschappen van straten en snelwegen die iets vreemds en romantisch geven aan het alledaagse van het rijden. Daarnaast maken de schilderijen een vergelijking tussen de digitale snelweg en de autosnelweg. Zowel door het autoraam, als ook via het computerscherm ervaren we dat het niet uit maakt waar je bent, maar dat het gaat om waar je naar toe gaat.
Helaas zijn we, in deze overbevolkte wereld, er gewend aan geraakt om alleen te functioneren. Gek genoeg hebben we via de digitale snelweg meer contacten met anderen dan ooit te voren. De vraag die Leslie Browne met haar werk bij de kijker wil oproepen is dan ook: worden we als mensen geholpen om te communiceren en hechte relaties aan te gaan door deze nieuwe technische mogelijkheden?
Toch is haar werk ook hoopvol: misschien zullen we als mens ooit onze doelen bereiken. Het idee dat we controle hebben over ons leven en over de vrijheid beschikken om vooruit te komen, geeft een gevoel van uitdaging en wordt door Leslie Browne weergegeven in de auto’s op de wegen. Maar uiteindelijk opereren we alleen en worden we ingeperkt door tijd en persoonlijke kenmerken, welke weer worden gegeven door het omhulsel van de auto.
Inmiddels is Browne bezig met haar serie ‘More fire’, waarin zij uitdrukking wil geven aan het opkomen van mensen tegen onderdrukking en het opkomen voor hetgeen ze in geloven. Ook in deze werken komt het begrip vrijheid terug, zij het in een iets ander vorm.

Het omvangrijke oeuvre van Louise Bourgeois

Judith Faber — Mon, 31 May 2010 14:54:09 +0000

In oktober 2008 bezocht ik een overzichtstentoonstelling met het werk van Louise Bourgeois (1911) in het Guggenheim Museum in New York. In de oplopende binnengalerij kon ik eindelijk het omvangrijke oeuvre, waaronder één van haar spinnen, aanschouwen. Het is verwarrend om door een wereld te lopen waarbij alle denkbare emoties voorbij komen en die je emotioneel omver lijkt te schoppen. Bourgeois genereert met haar werk gemengde, verwarring zaaiende gevoelens. Bourgeois is al vanaf de vroege jaren dertig actief binnen de beeldende kunst, maar kan eigenlijk pas sinds de jaren zeventig rekenen op internationale erkenning. De tentoonstelling liet een resultaat zien van een carrière van bijna zeventig jaar.
Het is moeilijk om grip te krijgen op het oeuvre van Bourgeois, omdat ze nooit tot een stroming heeft behoord. Louise Bourgeois is in de beginperiode van haar carrière nog geïnteresseerd in het surrealisme. Dit verdwijnt als zij in 1938 verhuist naar New York. Zij trouwt met Robert Goldwater, een Amerikaanse kunsthistoricus., waarmee ze twee zonen krijgt. Eind jaren veertig, begin jaren vijftig maakt zij beelden die doen denken aan totempalen waarin de invloed van het primitivisme duidelijk te zien is. Zij richt zich alleen nog op sculpturen, installaties en grootschalige projecten en heeft het schilderen dan al tien jaar achter zich gelaten.
Haar jeugdervaringen spelen een grote rol in het werk van Louise Bourgeois en zijn al vele malen aan bod gekomen en besproken. Begrippen als overspel, schuld en macht zijn de belangrijkste elementen in het werk van de beeldhouwster. Binnen de ontwikkeling van haar werk intrigeert het vroege werk dat bestond uit komposities van gegroepeerde abstracte en organische vormen het meest. Het werk is duidelijk geïnspireerd door werk van Constantin Brancusi en Alberto Giacometti. Het langgerekte van de sculpturen is terug te herleiden naar geabstraheerde personen. Daarnaast zijn de werken ook beïnvloed door de architectuur van New York. In haar atelier keek ze iedere dag uit op de wolkenkrabbers van de stad.
In de jaren zestig zijn haar sculpturen niet meer van hout, maar gebruikt Bourgeois andere materialen zoals brons, kunststof of marmer. Daarnaast zijn de kunstwerken veel lichamelijker geworden en krijgt de seksualiteit de overhand. De langgerektheid maakt plaats voor ronde vormen die verwijzen naar borsten, billen, clitorissen en penissen. Op deze wijze maakt Bourgeois de (frustrerende) ervaringen uit haar eigen leven tastbaar.
In dit artikel heb ik niet alle aspecten van het werk van Louise Bourgeois belicht, want het is duidelijk dat zij zich geen beperkingen laat opleggen. Dit aspect en het vrije gebruik van materialen stimuleert andere hedendaagse kunstenaars. Tot slot is het een stimulans dat het voor een kunstenaar mogelijk is om op latere leeftijd door te breken. Louise Bourgeois is uitgegroeid tot één van de grootste hedendaagse kunstenaars.

Designer Toys XL

Judith Faber — Sat, 24 Apr 2010 14:44:05 +0000

In het Valkenbergpark in Breda zijn een aantal permanente klassieke en moderne sculpturen te vinden. De gemiddelde voorbijganger staat er niet bij stil en zal de beelden vaak niet eens opmerken. Tijdens het Graphic Design Festvial Breda worden er een serie hedendaagse drie-dimensionale beelden in het park geplaatst: de Designer Toys XL.

LouLou & Tummie hebben passend character bedacht waarvan drie-dimensionale beelden worden gemaakt die op een niet te missen punt in het park worden geplaatst. De characters zijn op dat moment nog blanco, naakt en zonder “huid”. Op uitnodiging van LouLou & Tummie zullen verschillende illustratoren op de openingsdag van het festival (8 mei), voordat de characters tot leven komen, ze in het park voorzien van een huid (illustratie). De verschillende beschilderingen geven aan hoe beeld de identiteit beïnvloedt. De beschilderde characters blijven gedurende het hele festival in het park staan.

Het festival gaat zaterdag 8 mei vanaf 12.00 uur van start en dan kun je de ontwerpers live aan de slag zien in het Valkenbergpark. Klik hier voor meer informatie.

Een verstandig mens wordt geen kunstenaar

Judith Faber — Fri, 26 Mar 2010 08:55:27 +0000

De discussie dat er te veel kunstenaars worden opgeleid wordt al jaren gevoerd. Juist in een tijd van economische recessie, als er toch al gekort wordt op de kunstbudgetten, is er weinig plaats voor kunstenaars op de arbeidsmarkt. De situatie van de meeste beeldend kunstenaars in Nederland is nog steeds slecht. Hoeveel kunstenaars worden er dan opgeleid? Wat is überhaupt het nut van het opleiden van kunstenaars? Op welke manier wordt er gepoogd de aankomend kunstenaars voor te bereiden op de arbeidsmarkt?
In Nederland zijn elf kunstvakopleidingen op Hbo-niveau die een autonome richting aanbieden. Jaarlijks worden er voor alle richtingen ongeveer 3200 voltijd studenten toegelaten. Het beginsalaris voor een kunstenaar is zeer laag (rond de € 1650,-) en ongeveer driekwart van de afgestudeerden heeft werk op zijn of haar niveau (dit is ook laag). Gegevens uit de database Studie Keuze-Informatie (SKI2006) zijn de baankansen tot 2012 matig.
Tijdens de autonome opleiding in Nederland wordt veel aandacht besteed aan de inhoud van het kunstenaarschap. Daarnaast wordt er door de opleiding een onderscheid gemaakt tussen een professioneel kunstenaar en een amateurkunstenaar. Dit is vooral van belang voor het subsidiëren van de twee verschillende ‘stromingen’. De overheid is vooral gericht op de professionele kunstenaars, die hiermee een voordeel hebben.
Een academie blijft toch vooral een vormingsinstituut, waar de aspirant kunstenaars op zoek gaan naar wat ze eigenlijk in de beeldende kunst willen. Het eerste jaar is vaak breed opgezet om de student op weg te helpen in het bepalen van zijn of haar mogelijkheden zijn. Dit helpen zoeken naar de richting zien de kunstacademies als belangrijkste doelstelling. Door deze zoektocht naar de mogelijkheden wordt een redelijke mate van zelfstandigheid ontwikkelt, zodat hij of zij zich in de beeldende kunstwereld staande kan houden. Na de vakopleiding moet een kunstenaar zijn eigen markt creëren.
Uit de artistieke humuslaag van de academies worden een beperkt aantal belangrijke kunstenaars gevormd. Echter de kunstacademies houden zich nog steeds te weinig bezig met de aansluiting op de kunstpraktijk. Een andere optie is het aantal inschrijvingen aan kunstacademies drastisch terug te brengen en er moet ook tijdens de opleiding selectie plaatsvinden. Alleen zo kan de kwaliteit van de studenten die kansrijk zijn gegarandeerd worden en maken zij kans op hun plek in de kunstwereld.

Kunst uit het schap!

Judith Faber — Fri, 29 Jan 2010 17:41:38 +0000

De sinds augustus 2009 geopende Kunstmarkt aan de Van Speykstraat 129 presenteert en verkoopt een groot en uiteenlopend assortiment van kunst en designproducten. Bij de Kunstmarkt kan je op een tastbare manier kunstshoppen zoals in de supermarkt. Er wordt daarmee een laagdrempelig alternatief voor een galerie geboden. Tegen betaalbare prijzen kan iedereen originele kunst aanschaffen.
De Kunstmarkt werkt vanuit de visie dat kunst voor iedereen toegankelijk en betaalbaar kan zijn. Door kunst tastbaar te presenteren wordt het gemakkelijker gemaakt om iets aan te schaffen. De kunstsupermarkt moet een winkel zijn waar je mooie dingen kunt kopen, van kunst, gadgets en design tot fotografie, mode en toegepaste kunst zoals handgemaakte tassen.
Het assortiment wordt steeds veranderd en aangevuld en inmiddels is er ook een webshop aan de website van de Kunstmarkt gekoppeld. Zo kun je op naam van de kunstenaars zoeken en zie je afbeeldingen van het werk. De indeling in de winkel zelf wordt ook aangepast: de werken van de kunstenaars worden meer gecategoriseerd en bij elkaar geplaatst.
De Kunstmarkt is een plek waar (jonge) kunstenaars hun werk kunnen presenteren en verkopen. Voor veel kunstenaars is het exposeren in de gemiddelde galerie niet weggelegd. Om als kunstenaar marktwaarde te creëren zijn laagdrempelige presentatie- en verkoopplekken nodig. De hoeveelheid kunstenaars met die behoefte is alleen in Rotterdam al enorm groot, maar het aanbod is daarentegen nog relatief laag.
De reacties van de bezoekers van de eerste vijf maanden zijn heel erg positief. Volgens Frank Taal, coördinator en initiatiefnemer van de Kunstmarkt, zijn er nog wel veel te weinig bezoekers. Maar dat het nog niet storm loopt was ingecalculeerd. De Kunstmarkt aan de Van Speykstraat is geen toplocatie, maar dit jaar worden er nog aanpassingen gedaan aan de pui. De twee grote deuren die er gaan komen moeten uitnodigen de winkel binnen te wandelen. En er komt een neon boven de deur te hangen.
Het Oude Westen, waar de Kunstmarkt is gevestigd, is een wijk die erg in ontwikkeling is. Woonstad Rotterdam heeft de opdracht gegeven om –startende– ondernemers te zoeken die zich willen vestigen in het Oude Westen. Vanwege de ligging van het gebied vlak bij de Nieuwe Binnenweg, waar veel aanloop is van winkelend publiek, zijn er veel mogelijkheden om de bedrijvigheid in deze buurt te versterken. De bedoeling is om vooral bedrijven uit de creatieve en ambachtelijke sector naar het gebied te halen.
Daarnaast wordt de Kunstmarkt een belevingsplek binnen het gebied. Er komt een grote koffietafel en er zullen allerlei events in de Kunstmarkt plaats gaan vinden, zoals de presentatie van Deense kunstenaars in Snowball editions, de Laut Rosenbaum Ideeënfabriek (meer gericht op de wijk) en de Latin American Film night in het kader van het Internationaal Filmfestival Rotterdam van 3 februari 2010 jongsleden. Deze projecten moeten een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het gebied.

Deze week: Saminte Ekeland in de Aanschouw

Judith Faber — Sat, 16 Jan 2010 14:35:31 +0000

Galerie de Aanschouw kleeft zich als een parasiet aan een publieke plaats: café De Schouw, Witte de Withstraat 80b in Rotterdam. Elke vrijdagavond vindt er een wissel plaats, waarbij kunstenaars beurtelings met één werk exposeren. Vanuit uiteenlopende creatieve disciplines geven zij invulling aan de betekenis die deze vitrine in de openbare ruimte voor hen heeft. Dat deze openbare ruimte grenst aan een publieke plaats is meer dan een aardige bijkomstigheid. Immers: een belangrijk element was, is en blijft de ontmoeting met het publiek.

Gedurende deze week (tot en met vrijdag 22 januari 2010) is het werk Batavia 1930 II van Saminte Ekeland te zien.

Zie ook de website van galerie de Aanschouw.

Eugenie Bakker – beeldend kunstenaar

Judith Faber — Tue, 13 Oct 2009 19:19:47 +0000

In 2000 studeerde Eugenie Bakker af aan de Constantijn Huygens Akademie in Kampen. Eugenie wilde de wijde wereld in trekken en vertrok vanuit de christelijke omgeving van Kampen naar Rotterdam. Ze wilde weten hoe het is om in een grote stad te wonen. Op die plek is ze nog steeds aan het ontdekken hoe de stad haar leven en werk beïnvloed.
Na haar afstuderen heeft Eugenie een tijd gebruik gemaakt van de Wet Inkomensvoorziening Kunstenaars (WIK) en kan nu, ondanks dat ze niet vaak haar vrije werk verkoopt, leven van het kunstenaarschap. Dit komt met name door de opdrachten die ze voor kunstinstellingen doet, zoals het project ‘Atelier op school’ bij het Centrum Beeldende Kunst in Rotterdam.
Eugenie werkt als zelfstandig kunstenaar en is momenteel niet aangesloten bij een galerie. Ze voelt verwantschap met andere kunstenaars en vrienden die haar werk bewonderen, maar ze heeft nog geen galerie gevonden die bij haar past. Ze ziet wel raakvlakken met andere kunstenaars, die haar werk dan versterken of aanscherpen. Eugenie raakt geïnspireerd door het werk van kunstenaars als Richard Tuttle en Michel François.
Eugenie wil met haar ruimtelijk werk vertellen wat het is, het ding wat ze gemaakt heeft. Ze probeert voorwerpen te maken die alleen naar zichzelf verwijzen. Eigenlijk is hetgeen ze wil vertellen het werk zelf. Dit doet ze door heel erg vanuit het materiaal te werken en op een onbevoordeelde manier met materiaal om te gaan. De ziel van het materiaal moet in het kunstwerk naar boven worden gehaald. Hierdoor ontstaat een object dat niet meteen tot iets kan worden herleid.
Daarbij is Eugenie zich niet bewust van de emotie die het voorwerp bij de kijker oproept. Bij haar werk is kleur niet gekoppeld aan een bepaalde emotie, omdat ze deze intuïtief kiest. Hierdoor wordt de emotie voor haar een bijkomstigheid, terwijl het werk blijkbaar wel iets doet met de emotie van de toeschouwer. Het werk wordt daardoor op een bepaalde manier gevoelig.
Dat het kunstenaarschap een individueel beroep is vindt Eugenie niet moeilijk, maar juist fijn. Om feed back te krijgen nodigt ze mensen uit in haar atelier om te kijken wat die mensen er van vinden. Tijdens een expositie ontmoet Eugenie ook weer mensen en is er sprake van een wisselwerking en beïnvloeding. Daarom is ze graag bezig met het organiseren van exposities en activiteiten met verwante kunstenaars.
De zakelijke kant van het kunstenaarschap ligt haar, zoals bij meerdere kunstenaars, iets minder goed. Subsidie aanvragen, dekkingsaanvragen opstellen, de boekhouding doen of promotieactiviteiten opzetten: ze heeft het allemaal na haar afstuderen aan de academie geleerd. Door mond op mond reclame, haar eigen website en uitnodigingen via de email houdt Eugenie geïnteresseerden op de hoogte van waar ze mee bezig is.

Momenteel brengt Eugenie 1 keer per jaar een tijdschrift uit genaamd ‘Tijdschrifteug’, waarvan nu een exemplaar te bewonderen is in de Kunstmarkt. Van 11 oktober tot en met 1 november is er nieuw werk te zien in het CBK Rotterdam, naar aanleiding van het project ‘Atelier op school’. Daarnaast is er vanaf 27 november werk van haar te zien in de Aanschouw.