Christian Boltanski wordt in 1944 geboren in Parijs als zoon van een Oekraïense vader van Joodse komaf en een Corsicaanse moeder. Boltanski heeft geen kunstopleiding gevolgd, aangezien hij in 1956 van school af gaat en begint met schilderen.
Zijn artistieke werk staat in het teken van dood, herinnering en verlies. Door zijn gehele oeuvre is deze obsessie met het leven, de dood en de overgang daartussen terug te zien. Hij is vaak bezig met het zoeken naar een manier om de anonieme en overleden mensen te herinneren. Het is een strijd tegen het opgaan in de massa. Bij het werk van Boltanski is het leven het onderwerp van de kunst.

We are all so complicated, and then we die. We are a subject one day, with our vanities, our loves, our worries, and then one day, abruptly, we become nothing but an object, an absolutely disgusting pile of shit. We pass very quickly from one stage to the next. It’s very bizarre. It will happen to all of us, and fairly soon too. We become an object you can handle like a stone, but a stone that was someone.
—Christian Boltanski

In de beginjaren schildert Boltanski voornamelijk thema’s die van historisch belang zijn. Vanaf de jaren 70 gaat hij kijken naar zijn eigen verleden en verlaat hij het schilderen. In dit meer introspectieve werk doet het hem er weinig toe of deze herinneringen nu wel of niet op de waarheid gebaseerd zijn. Boltanski houdt zich alleen bezig met het reconstrueren van het verleden van zichzelf en van anderen. Hij gebruikt daarvoor verschillende media welke hij in de jaren 80 blijft gebruiken om zijn ruimtelijke werken vorm te geven.
Een van de kenmerken van het werk van Boltanski is het ontbreken van kleur. Daardoor heerst er in de museumzalen waar zijn werk getoond wordt een ongebruikelijke duisternis. Daarnaast is ook de directheid tekenend voor het werk van Boltanski. In de loop van drie decennia is Boltanski’s werk monumentaler en theatraler geworden, maar het persoonlijke en het algemene, feit en fictie blijven door elkaar lopen.
De preoccupatie met de dood komt niet voort uit de Joodse wortels van Boltanski en zijn werk heeft dan ook niet met de holocaust in het bijzonder te maken. Zijn werk reflecteert de dood in vele gedaanten: de gewelddadige dood en de ‘gewone’ dood. Ook ziet Boltanski de kindertijd als een afgesloten leven. Door het gebruik van foto’s laat Boltanski bovendien zien dat een moment uit het verleden voorgoed voorbij is.

Bronnen: Volkskrant, Wikipedia, De Pont