Vorige week heb ik een zeefdruk gekocht van Rosemin Hendriks, waarbij de lippen van de vrouw met drie tinten door de kunstenares is ingekleurd. De vrouw in het portret lijkt te luisteren, ze straalt, kijkt vooruit, staat open en is minder streng dan op andere portretten van Rosemin Hendriks. Door de minimale inkleuring van de lippen lijkt het hele gezicht voor kleur te zorgen.
Inge Pollet schreef over het werk van Hendriks het volgende: ”De vrouwen die Rosemin Hendriks tekent ontstaan vanuit foto’s die ze van zichzelf maakt. Ze zoekt er een ander type in, iemand die zich losgezongen heeft van haar eigen zelf. Iemand waar ze zich over verwonderd of op verheugd te ontmoeten. Een filmster bijvoorbeeld. Een riddervrouw. Ze bedenkt niet van tevoren dat haar tekening een secretaresse moet zijn, of een huisvrouw. Dat sluipt er later in. Van de verbinding die de kunstenaar in eerste instantie ervoer toen ze een foto uitkoos om te verwerken, blijft later soms weinig meer over. Het beeld wordt zelfstandig. Het wordt iemand anders. Iemand die Rosemin misschien niet had verwacht, iemand van wie ze nooit had gedacht dat ze zo ooit zou worden.”
Abonneer op RSS feed