Onlangs heb ik een klein kunstwerk van Saminte Ekeland gekocht. Op het moment dat ik de KunstSuper in de Grote Visserijstraat binnen liep werd ik door haar werk gegrepen. Na het bekijken van de tentoonstelling sprak het werk ‘Meisje op bank’ mij het meeste aan. Het werk confronteert, pakt je, is rauw en heeft meerdere lagen, soms letterlijk en figuurlijk. Dit komt duidelijk naar voren bij ‘Meisje op bank’.
De teksten bij de tentoonstelling luidden:
“Wie in de afgelopen twaalf jaar het kunstenaarschap van Saminte Ekeland (1972) heeft gevolgd kan constateren dat zij inmiddels een consistent oeuvre heeft opgebouwd. Haar unieke signatuur is door de meerduidigheid van het werk, zowel in materiaalgebruik als in vorm en beeld niet meteen herkenbaar, maar eerder traceerbaar; pas bij nadere beschouwing dringen de associaties en verwijzingen naar vroegere of andere werken zich op.
Ekeland hanteert een diversiteit aan werkvormen; collage, installatie, object, video en film. Haar beeldtaal suggereert immer weer de onbestemdheid en het verlangen.
In haar meest recente werken, ‘tekent’ de kunstenaar met naald en draad, het garen wordt gesponnen van uiteengeregen panty’s, de drager bestaat uit doorzichtig plastic van verschillend formaat. De beelden, we zien portretten, figuren en raadselachtige ensceneringen, soms grimmig, soms sensueel, of beide, stemmen tot reflectie en esthetische verwondering.”
© Anton Hoeksema
“Dromerige voorstellingen, politiek engagement, de harde realiteit in krantenfoto’s en nieuwsitems en beelden die in de jeugd diepe indruk hebben gemaakt, het is allemaal terug te vinden in het recente werk van Saminte Ekeland (1972). In haar tentoonstelling ‘Nieuw Werk’ valt direct een tweedeling op. Het merendeel van de werken is in een opslag te duiden. Je geeft er snel betekenis aan. Het andere deel doet heel abstract aan. Juist bij de werken met een harde voorstelling lijkt het wel of Ekeland de toeschouwer langzaam wil voorbereiden op de indruk die ze uiteindelijk achter zullen laten. Alsof zij de toeschouwer in bescherming wil nemen. Deze werken tonen zich in eerste instantie als abstracten, direct heb je het gevoel dat het helemaal klopt. Door de compositie, en het materiaal- en kleurgebruik. Maar dan ineens word je -mogelijk door een hint ingegeven door de titel- in haar figuratieve wereld getrokken. En wanneer je dan het juiste perspectief te pakken hebt, dan kun je er niet anders meer naar kijken. Dan zie je het lichaam op het wegdek na de explosie. En dan blijft het nog maar de vraag of het door de kunstenaar verleende uitstel inderdaad verzachtend is. Het werk getiteld ‘Homicide’ is hier een prachtig voorbeeld van. En zo ook ‘Attack’ en ‘Red Light’.”
© Frank Taal, de KunstSuper
Abonneer op RSS feed