Het Groninger Museum toont in een grote overzichtstentoonstelling over de ontwikkeling in de kunst en de geschiedenis van Cuba van 1868 tot heden, werken van ruim honderd kunstenaars. De kunstwerken variëren van traditionele schilderkunst tot posterkunst, installaties, video en een bijzondere selectie van fotografie, zowel documentair als artistiek.
In de tentoonstelling komt de turbulente geschiedenis van Cuba aan bod via de kunst van het eiland. Er passeren veel belangrijke kwesties van de twintigste eeuw, zoals de kolonisatie, het zoeken naar een nationale identiteit, onafhankelijkheidsoorlogen, de tegenstelling tussen Oost en West en nieuwe politieke onbereikbare idealen.
In de tentoonstelling worden de grootste hangijzers echter kundig vermeden. Een aantal clichébeelden van Cuba worden bevestigd, maar die beelden bepalen immers ook hun identiteit. Gelukkig werd je niet doodgegooid met afbeeldingen van de oude auto’s, maar Che Guevara en Fidel Castro kwamen wel enkele keren voorbij. De kunst gaf met name het dagelijks leven en de instelling van de Cubanen goed weer.
Met name in de schilderkunst is goed te zien dat kunstenaars na het afronden van hun studie naar Europa trokken voor hun vervolgopleiding. Bij kunstwerken van Wilfredo Lam is de invloed van Pablo Picasso goed terug te zien. Maar ook de invloed van Paul Klee, Wassily Kandinsky, Piet Mondriaan en Salvador Dali is in verschillende schilderijen zichtbaar. Uit de kunst blijkt duidelijk dat de functie in Cuba voornamelijk een educatieve achtergrond heeft. Ondanks de situatie werd met gevarieerde visuele middelen uitdrukking gegeven aan de Cubaanse identiteit.
Een belangrijk aspect van de tentoonstelling is de documentairefotografie. Er werden beelden vastgelegd van de belangrijkste gebeurtenissen, maar ook van het dagelijkse leven op de straathoeken van Havana, het platteland en in de fabrieken. Er hangen op de tentoonstelling prachtige portretfoto’s van Walker Evans. Maar ook het werk van Constantino Arias en Luc Chessex gaven het Cubaanse leven goed weer.
Een hoogtepunt van de tentoonstelling zijn de affiches en de filmbeelden. Deze kunstwerken benadrukken natuurlijk wel een bepaald aspect –de revolutie– van de Cubaanse geschiedenis en hebben voor een groot gedeelte het westerse beeld van Cuba en de revolutie bepaald. Door middel van posters werden sociale, economische, ideologische en culturele programma’s bekend gemaakt, ook buiten Cuba.
Tot slot was er nog een minpuntje aan de tentoonstelling, namelijk de bonte kleuren op de muren en de plafonds van het museum. Hierdoor werd het rommelig en werd het lastig om een lijn te ontdekken in de tentoonstelling.
Door Judith Faber
Tags: museum, recensie, tentoonstelling
Categorie: Recensies | Reageer op dit bericht
Laatst bijgewerkt op vrijdag 26 maart 2010 om 10:09
Volg de reacties op dit artikel via de RSS 2.0 feed.
Abonneer op RSS feed